ਬੀਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਕਿਆ ਦਾ ਹਾਲ ਲਿਖਾਂਗੇ
ਤੂੰ ਮੰਗੇਗੀ ਜਵਾਬ ਤੇ ਸਵਾਲ ਲਿਖਾਂਗੇ
ਕਿਹੜੀ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੇ ਸੀ ਹੋਈ ਚਰਚਾ
ਫੋਲ ਫੋਲ ਦਿਲ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖਾਂਗੇ।
ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਕਾਹਤੋਂ ਵੈਰ ਪਾਲ ਕੇ
ਬਿਨਾਂ ਗਲ਼ੋਂ ਰਹੇ ਲੜਨੇ ਦੀ ਭਾਲ ਤੇ
ਅਸੀਂ ਦੱਸ ਤੇਰਾ ਕੀ ਚੁਕਿਆ
ਮੱਚਦੀ ਰਹੇ ਸੀਨੇ ਧੂਣੀ ਬਾਲ ਕੇ।।
ਯਾਰਾਂ ਮੇਰਿਆ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ
ਕੱਲੀ ਕੱਲੀ ਕੱਢੀ ਜਿਹੜੀ ਗਾਲ ਲਿਖਾਂਗੇ।
ਬੀਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਕਿਆ ਦਾ ਹਾਲ ਲਿਖਾਂਗੇ
ਫੋਲ ਫੋਲ ਦਿਲ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖਾਂਗੇ।
ਇਜ਼ਤ ਵੀ ਪੂਰੀ ਅਸੀਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ
ਕਦਮਾਂ ਚ ਸਿਰ ਸੀ ਧਰਦੇ ਰਹੇ
ਹਾਸੇ ਠੱਠੇ ਦਾ ਸੀ ਮਹੌਲ ਬਣਿਆ
ਅੰਦਰੋਂ ਸੀ ਪਰ ਕਿਉ ਡਰਦੇ ਰਹੇ
ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਅਣਜਾਣ ਬੰਦੇ ਦਸਦੀ
ਫੁਕਰੇ ਦਾ ਦਿਤਾ ਜੋ ਖਿਤਾਬ ਲਿਖਾਂਗੇ।
ਬੀਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਕਿਆ ਦਾ ਹਾਲ ਲਿਖਾਂਗੇ।
ਸਿਆਣਪ ਆਪਣੀ ਤੇ ਰਹੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀ
ਯਾਰਾਂ ਮੇਰਿਆ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦੀ
ਜਦੋ ਤੇਰੀ beauty ਦੀ grace ਨਾ ਪਵੇ
ਫੇਰ ਪਈ ਰੱਜ ਕੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਦੀ
ਜਦੋ ਤੱਕ ਮਨਦੀ ਨੀ ਗਲਤੀ ਆਪਣੀ
ਦਿਲ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਰ ਖਿਆਲ ਲਿਖਾਂਗੇ।
ਕਿਹੜੀ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੇ ਸੀ ਹੋਈ ਚਰਚਾ
ਫੋਲ ਫੋਲ ਦਿਲ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖਾਂਗੇ।।
ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ
ਸੋਚਦੀ ਹੋਵੇਗੀ ਸਾਡੀ ਦਾਰੂ ਪੀਤੀ ਆ
ਮਾੜਾ ਤੇਨੂੰ ਕਦੇ ਤੱਕਿਆ ਨਹੀਂ
ਖੋਲ ਕੇ ਸੁਣਾਈ ਜਿਹੜੀ ਹੱਡ ਬੀਤੀ ਆ
ਬੰਟੀ ਤਾਂ ਮਨਾਵੇ ਸਦਾ ਖੈਰ ਯਾਰਾਂ ਦੀ
ਆਪ ਚਾਹੇ ਹੋਇਆ ਹਾਲੋ ਬੇਹਾਲ ਲਿਖਾਂਗੇ।
ਬੀਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਕਿਆ ਦਾ ਹਾਲ ਲਿਖਾਂਗੇ
ਤੂੰ ਮੰਗੇਗੀ ਜਵਾਬ ਤੇ ਸਵਾਲ ਲਿਖਾਂਗੇ
ਕਿਹੜੀ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੇ ਸੀ ਚਰਚਾ ਹੋਈ
ਫੋਲ ਫੋਲ ਦਿਲ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖਾਂਗੇ।

ਦੱਸ ਹੰਕਾਰ ਕਰੇ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ
ਕਿਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੱਲ ਦਾ।
ਮੋਢਿਆਂ ਦੇ ਉਤੋਂ ਜਿਹੜੇ ਰਹਿਣ ਥੁੱਕਦੇ
ਲਾ ਕੇ ਲੰਡੂ ਜੇ ਗਲੀਆਂ ਚ ਬੁੱਕਦੇ
ਸਾਊ ਬੰਦੇ ਉਤੇ  ਨਾਲੇ ਰੋਅਬ ਮਾਰਦੇ
ਛੋਟੀ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਉਤੇ ਅਸਲਾ ਨੇ ਚੁਕਦੇ
ਇਹੋ ਜੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਇਤਿਹਾਸ ਬਣਦੇ
ਚੜ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਚ ਨੇ ਰਾਖ ਬਣਦੇ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਖ਼ਾਨੇ ਚ ਪਾ ਲਈ ਬੱਲੇਆ
ਗੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰੋਂ ਨੀ ਸਮਾਜ ਚੱਲਦਾ
ਦੱਸ ਹੰਕਾਰ ਕਰੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਦਾ
ਕਿਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੱਲ ਦਾ।
ਠੱਗੀ ਬੇਈਮਾਨੀ ਨਾਲ ਜੇਬਾਂ ਭਰਦੇ
ਦਿਨ ਰਾਤ ਪੈਸੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ ਮਰਦੇ
ਸੋਚਦੇ ਨੇ ਮੁੰਡਾ ਸਾਡਾ ਐਸ਼ ਕਰੂਗਾ
ਕੌਣ ਜਾਣੇ ਰੰਗ ਰੱਬ ਦੇ ਜੋ ਘਰ ਦੇ
ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਜੰਮਿਆ ਠੱਗੀ ਚ ਜਾਂਦਾ ਏ
ਮੁੰਡਾ ਬੈਠ ਸੋਹਣੀ ਜੀ ਗੱਡੀ ਚ ਜਾਂਦਾ ਏ
ਹੋ ਜਾਵੇ ਹਾਦਸਾ ਫੇਰ ਕਿਸੇ ਮੋੜ ਤੇ
ਵਾਪਰੇ ਭਾਣੇ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਚੱਲਦਾ
ਦੱਸ ਹੰਕਾਰ ਕਰੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਦਾ
ਕਿਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੱਲ ਦਾ
PGI ਵਿੱਚ ਨਿੱਤ ਗੇੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ
ਸੰਗੀ ਸਾਥੀ ਕੋਈ ਨਾ ਸਿਰਹਾਣੇ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ
ਬੱਚੇ ਹੋਗਏ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਕਾਰਾਂ ਚ busy
ਚੱਕ ਲੈ ਓਏ ਰੱਬ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ

ਦੋਸਤੋ ਗੱਲਾ ਕਰੀਏ ਸੱਚੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੀਆਂ
ਸੱਚੇ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਈਮਾਨ ਦੀਆ
ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਰੰਗਤ ਰੰਗੀ ਖਲਕਤ ਸਾਰੀ
ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਰ ਰਹੇ ਇਨਸਾਨ ਦੀਆ
ਖੁਦ ਮਰਕੇ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਜਗਾ ਗਈ
ਹੁਣ ਦਿੱਲੀ ਚ ਪਏ ਘਮਸਾਨ ਦੀਆ
ਜਦੋ ਪੁਲਿਸ ਬੇਨਕਾਬ ਹੋ ਗਈ
ਕਿਸੇ ਸ਼ਰੂਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਰਹਿ ਗਏ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੀਆ
ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਮਖੌਲ ਕਰ ਗਈ
ਉਸ ਮਲਾਲਾ ਦੇ ਪਾਏ ਇਨਕਲਾਬ ਦੀਆ
ਮੁੱਢ ਕਦੀਮੀ ਹੱਕ ਦੀ ਬਲੀ ਚੜੀਆ
ਸ਼ਹੀਨ ਤੇ ਰੇਨੂੰ ਦੇ ਹੋਏ ਅਪਮਾਨ ਦੀਆਂ
ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਉਦਾ ਜੋ ਵੀ ਗੁੰਮਨਾਮ ਮਰਿਆ
ਹਰ ਉਸ ਤੋਮਰ ਜਿਹੇ ਸੈਨਿਕ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਦੀਆ
ਸੱਚ ਲਈ ਹੀ ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ
ਕਿਸੇ ਸੁਰਿੰਦਰ ਜਿਹੇ ਬੇਈਮਾਨ ਦੀਆਂ

ਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਪੇ, ਨਿੱਤ ਸਿਆਪੇ

ਧੀ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਏ?ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਜਾਣਦਾ ਜਿਸਦੇ ਧੀ ਹੋਵੇ।ਜੱਗ ਚੰਦਰੇ 'ਚ ਧੀਆ ਨੂੰ ਜੰਦਰੇ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦਿੰਦੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧੁੜਕੂ ਲੱਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਰੱਬ ਅੱਗੇ ਇਹੀ ਅਰਦਾਸ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਦੇਖੀ ਰੱਬਾ! ਕਿਤੇ ਸਾਡੀ ਧੀ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕਦਮ ਨਾ ਚੁੱਕ ਲਵੇ।ਧੀਆ ਘਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੇ। ਉਹਨਾ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਭੁੱਲ ਸਾਰੇ ਖਾਨਦਾਨ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਕਲੰਕ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਜੋਕੇ ਸੂਚਨਾ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੱਖਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ॥ਪਤਾ ਨਹੀ ਕਿੰਨੇ ਕੈਮਰੇ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਮੋਬਾਇਲ ਸਾਡੀਆ ਧੀਆ ਦੀਆ ਇਜ਼ਤਾ ਨੀਲਾਮ ਕਰਨ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਨੇ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਅਵਾਜ਼ਾ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਕੇ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਲਈ।ਪੰਜਾਬੀਆ ਦੇ ਸਿਰ ਤਾ ਇਸ ਸੂਚਨਾ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਦਾ ਇੱਕ ਅੱਡ ਹੀ ਭੂਤ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੌਮ ਤੇ ਨਾ ਛਾਇਆ ਹੋਵੇ।ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਜੀਣ ਵਾਲਾ ਪੰਜਾਬ ਤੇ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਸਿੰਦੇ ਅੱਜ ਧੀਆ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾ ਨੀਲਾਮ ਕਰਨ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਨੇ ,ਦੇਖ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀ ਸਕਦੇ।ਇਹ ਤਾ ਸ਼ਾਇਦ ਗੋਰਿਆ ਦੀ ਕੌਮ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਪੰਜਾਬ ਚ।
ਭਾਵੇ ਸਾਡੇ ਲੋਕ ਖਾਣ ਨੂੰ ਦਾਣਿਆ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਰਹਿਣ ਪਰ ਧੰਨਵਾਦ ਸੂਚਨਾ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਦਾ ਜਿਸਨੇ ਬੱਚੇ-ਬੱਚੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ ਵਧਾਈਆਂ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾ ਨੂੰ ਜਿਹੜੇ ਦਸ-ਦਸ ਸਾਲ ਦੇ ਬੱਚਿਆ ਨੂੰ ਮਹਿੰਗੇ-ਮਹਿੰਗੇ ਫੋਨ ਦੇ ਕੇ ਸੁਨੀਤਾ ਵਿਲੀਅਮ ਨਾਲ ਪੁਲਾੜੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਵਿੱਚ।ਉਹਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਆਢੀਆਂ ਤੋ ਮਹਿੰਗੇ ਮੋਬਾਇਲ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦਿੱਤੇ। ਘਰ ਦੀ ਤੀਵੀ ਦੀ ਗੁਆਂਢਣਾ ਚ ਹੈਂਕੜ ਵੱਧ ਗਈ ।ਹੁਣ ਉਹ ਬਾਕੀਆ ਨਾਲੋ ਵੱਧ ਗੱਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।ਪਰ ਫਿਰ ਸਮਾਂ ਉਲਟਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਾਕੀ ਗੱਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਸੁਣ ਵੀ ਨਹੀ ਸਕਦੀ।
ਮੇਰੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋ ਲਾਪਰਵਾਹ ਤੇ ਅਨਪੜ ਕੌਮ ਪੰਜਾਬੀ ਹੀ ਹੈ।ਜੋ ਸੌਦੇ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤਾ ਦੇ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।ਇਸਦੀ ਤਾਜ਼ਾ ਮਿਸਾਲ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈਹਰਾ ਗਾਗਾ ਵਿਚ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੀ। ਭਾਵੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹੈ।ਪਰ ਮੋਬਾਇਲਾਂ ਤੇ ਮੋਟਰਸਾਇਕਲਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਚ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮਾਤ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦਸਵੀ ਪਾਸ ਲੜਕੀ ਦੀ ਉਸਦੇ ਕਿਸੇ ਆਸ਼ਕ ਮੁੰਡੇ ਤੇ ਦੋਸਤਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਵੀਡੀਓ ਇੰਟਰਨੈਟ ਤੇ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਇੱਕ ਨਵਾ ਇਤਿਹਾਸ ਰਚ ਗਿਆ।ਅਖਬਾਰਾਂ ਤੇ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸਦੀ ਜੋ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਉਹ ਵੀ ਇਕ ਪਾਸੜ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਬਰ ਦੀ ਉਚਿਚਤਾ ਤੇ ਜਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹਨਾ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਨਸ਼ੀਲੀ ਚੀਜ ਖਵਾ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇਹ ਵੀਡੀਓ ਬਣਾਈ ਗਈ ਜੋ ਕਿ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਹਜ਼ਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗਲ ਨਹੀ।
ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਚਾਰ ਲੜਕਿਆਂੰ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ।ਪਰ ਇੱਕ ਲੜਕੇ ਵਿਰੁਧ ਕੋਈ ਗਵਾਹੀ ਦਰਜ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰਂ ਅਦਾਲਤ ਚ ਪੇਸ਼ ਨਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਰਿਮਾਂਡ ਤੇ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕੀ ਗੱਲਾ ਕਰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਅਮੀਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਚੌਥਾ ਲੜਕਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਜੋ ਕਿ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਚ ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।ਤੇ ਇਹ ਸੱਚ ਸਿੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਪੈਸਾ ਹੈ ਤਾ ਕੀ ਨਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ।ਮੰਡੀ ਵਾਲੇ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਤੇ ਮੈ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਲੜਕੀ ਤੋ ਉਸਦੇ ਹੱਕ ਚ ਗਵਾਹੀ ਦਿਵਾਈ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀ ਜਾਣਦੀ।ਪਰ ਇਹ ਵੀਡੀਓ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ ਤੇ ਸੂਝਵਾਨ ਲੋਕਾ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਦਾ।ਪਤਾ ਨਹੀ ਉਸ ਲੜਕੀ ਨੇ ਕੀ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀਡੀਓ ਬਣਾਉਣ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੀ ਸੋਚ ਕੇ ਇਹ ਇੰਟਰਨੈਟ ਤੇ ਪਾ ਦਿਤੱੀ।ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਰਹੱਸ ਨੇ ਕਈ ਹੋਰ ਪਰਦੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੋਲ ਦਿੱਤੇ ਉਹ ਕਾਫੀ ਦੁਖਦਾਇਕ ਨੇ।ਪਹਿਲਾ ਇਹ ਕੀ ਹੁਣ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਪੜਦੇ ਬੱਚੇ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰਾ ਨੈਤਿਕਤਾ ਤੋ ਗਿਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਜਾ ਕਹਿ ਲਵੋ ਸੈਕਸ ਨੇ ਉਹਨਾ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਕੜ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ +੨ ਤਕ ਅੱਸੀ ਫੀਸਦੀ ਲੜਕੇ ਜਾ ਲੜਕੀਆ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਿੱਘ ਮਾਣ ਚੁਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।ਫਿਰ ਤੁਸੀ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਅਸੀ ਕੀ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾ ।ਕੀ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਇਹ ਝਾਕੀ ਡਰਾਉਣੀ ਨਹੀ?
ਭਾਵੇ ਕਈ ਲੋਕ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾ ਨੂੰ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਵਾਪਰੀਆ ਆਮ ਗੱਲਾ ਹੀ ਸਮਝਣ ਪਰ ਜੋ ਅਸਰ ਇਹਨਾ ਘਟਨਾਵਾ ਨਾਲ ਲੜਕੀ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋ ਬਾਦ ਵੀ ਗ੍ਰਹਿ ਵਾਂਗ ਚਿੰਬੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।ਲੜਕੀ ਦੀ ਜੋ ਇਸ ਨਾਲ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਸੀ ਤਾ ਇਸਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ।ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਲੜਕੀਆ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਤੋ ਖਹਿੜਾ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਹ ਚੁਣਦੀਆ ਹਨ ਪਰ ਇਹ ਸਗੋ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਉਲਝਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।ਜੀਣਾ ਵੀ ਉਹਨਾ ਲਈ ਅਸਾਨ ਨਹੀ।
ਸੰਗਰੂਰ ਜਿਲੇ ਵਿਚ ਲੈਹਰਾ ਗਾਗਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਛੜਿਆਂ ਇਲਾਕਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਦਾ ਹੈ।ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਮੇ ਤੋ ਹੀ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੜਕੇ ਲੜਕੀਆ ਉਚੇਰੀ ਪੜਾਈ ਲਈ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਰਗੇ ਸ਼ਹਿਰਾ ਵਿਚ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।ਪਰ ਇਸ ਮੰਦਭਾਗੀ ਘਟਨਾ ਦਾ ਮਾਪਿਆ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਹਿਰਾ ਤੇ ਬੁਰਾ (ਨੈਗੇਟਿਵ ) ਅਸਰ ਪੈਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ।ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੀ ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਭੇਜਣ ਤੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੌ ਵਾਰ ਸੋਚਣਗੇ।ਹੁਣ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆ ਲੜਕੀਆ ਲਈ ਹੋਸਟਲ ਦੇ ਕਮਰਿਆ ਚ ਪੜਨਾ ਅਸਾਨ ਨਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਤੋ ਨਿਜਾਤ ਪਾਉਣ ਲਈ ਮਾਪਿਆ ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੋਵਾ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਗਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਜਿੰਨਾ ਪੁਲਿਸ ਤੋ ਡਰਦੇ ਨੇ ਉਹਨਾ ਕਿਸੇ ਤੋ ਨਹੀ।ਇਸ ਤਰਾ ਦੇ ਲੋਫਰ ਲੜਕੇ ਸਕੂਲ ਟਾਈਮ ਬਜ਼ਾਰਾ ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਨੇ ਤੇ ਛੁੱਟੀ ਦੇ ਟਾਈਮ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਜਾ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਤੇ। ਉਹ ਸ਼ਰੇਆਮ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾ ਤੇ ਮੋਬਾਇਲ ਤੇ ਗੀਤ ਵਜਾਉਦੇ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।ਇਹ ਕਨੂੰਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰਾ ਦੇ ਲੜਕਿਆ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਹਵਾਲਾਤ ਚ ਬੰਦ ਕਰ ਸਕੇ ਤੇ ਮੋਬਾਇਲ ਖੋ ਲਵੇ॥ਫਿਰ ਉਹਨਾ ਦੇ ਮਾਪਿਆ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਹੀ ਉਹਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆਂ ਜਾਵੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕੀ ਉਹਨਾ ਦੇ ਲਾਡਲੇ ਪੜਾਈ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਕੀ ਗੁਲ ਖਿਲਾ ਰਹੇ ਹਨ।ਮਾਪਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਸਕੂਲ ਪੜਦੇ ਬੱਚਿਆ ਨੂੰ ਮੋਬਾਇਲ ਵਰਗੀ ਖਤਰਨਾਕ ਚੀਜ਼ ਤੋ ਬਚਾ ਕੇ ਰਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਰਾਤੋ ਰਾਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਨੀਲਾਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।ਇਸ ਨੇਕ ਕੰਮ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਯੋਗਦਾਨ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੇ ਹਿਤ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗਾ।ਤੇ ਸਾਡੀਆ ਭੈਣਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲਈ ਚੁੰਨੀ ਸਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਸੂਚਕ ਬਣੇਗੀ।
ਸਮਾਪਤ
             ਐਸ.ਡੀ.ਸ਼ਰਮਾ

ਅਸੀ ਕੇਸ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਕਚਹਿਰੀ ਚ
ਲਗਾਣਾ ਕੁੜੀਏ
ਮੰਨ ਨਾ ਤੂੰ ਮੰਨ ਅਸਾਂ
ਹੈ ਮਨਾਣਾ ਕੁੜੀਏ
ਰਾਸ਼ੀ ਤੇ ਨਸ਼ੱਤਰਾਨ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਕਰਕੇ
ਲੇਖਾਂ ਚ ਤੈਨੂੰ ਲਿਖਾਣਾ ਕੁੜੀਏ
ਅਸੀ ਪੁਨੂੰ ਨਹੀ ਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ
ਥਲਾਂ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਅਜਮਾਣਾ ਕੁੜੀਏ
ਸੁਟ ਦੇਭਾਵੇ ਤੂੰ ਦੁਧ ਚੋ ਮਖੀ ਆਗੂੰ ਕਢਕੇ
ਅਸੀ ਤਾ ਬਸ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਚਾਹਣਾ ਕੁੜੀਏ
ਮੰਨ ਨਾ ਤੂੰ ਮੰਨ ਭਾਵੇਅਸਾ
ਤੈਨੂੰ ਹੈ ਮਨਾਣਾ ਕੁੜੀਏ
ਰੀਝਾਂ ਤਾ ਦਿਲ ਚੋ ਹੋਰ ਵੀ ਬਥੇਰੀਆਂ
ਇਕ ਰੀਝ ਤੈਨੂੰ ਹੈ ਪਾਣਾ ਕੁੜੀਏ

ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਾਂ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ
ਤੂੰ ਹੁਸਨ ਚ ਮਾਲੋ ਮਾਲ ਹੋਵੇ
ਫਿਜ਼ਾ ਚ ਪਸਰੀ ਮਹਿਕ ਤੇਰੇ ਜਿਸਮ ਦੀ
ਮੁਖੜੇ ਤੇ ਛਾਇਆ ਜਲਾਲ ਹੋਵੇ
ਨਾ ਪਤਾ ਤੇਰਾ ਤੈਨੂੰ ਹੋਵੇ
ਨਾ ਮੇਰੇ ਲੱਭਣ ਦਾ ਪੈਦਾ ਸਵਾਲ ਹੋਵੇ
ਨਾ ਦਿਨ ਚੜੇ ਨਾ ਰਾਤ ਹੋਵੇ
ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਵੇਲੇ ਦਾ ਮਿਲਾਨ ਹੋਵੇ
ਸ਼ੀਤ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ ਅੱਗ ਅੰਦਰ ਮੇਰੇ
ਉੱਤੋ ਤੈਨੂੰ ਚੜਿਆ ਕਸੂਤਾ ਸਾਲ ਹੋਵੇ
ਬੱਸ .......
ਮੈ ਵੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅੱਤ ਦਾ ਹੋਵਾਂ
....ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਸਿਰੇ ਦਾ ਮਾਲ ਹੋਵੇ

ਕਹਿੰਦੇ ਕੁੜੀਆ ਚਿੜੀਆ ਨੇ....
ਮੈ ਸੋਚਦਾ...
ਚਿੜੀਆਂ ਕਿਥੇ ਰਹਿ ਗਈਆ,,
ਉਹ ਤਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ..
ਕਿਥੇ ਉਡਾਰੀ ਮਾਰ ਗਈਆਂ..
... ਸਾਜਰੇ ਦਿਖਦੀਆ ਸੀ ਪਹਿਲਾਂ...
ਕੁੜੀਆ ਤਾ ਗੁਟਾਰਾਂ ਨੇ...
ਨੋਚ ਨੋਚ ਖਾਂਦੀਆ ਨੇਦਿਲ..
ਗੁਟਾਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਖਾਣ ਸੁੰਡੀਆ..
ਸਾਜਰੇ ਕਾਲਜ ਜਾਂਦੀਆ ਦਿਖਦੀਆ ਨੇ..
ਜਾ ਫੇਰ ਮੇਰੀਆ ਯਾਦਾਂ ਚ ਵਸਦੀਅਆਂ ਨੇ

ਚਿੜੀਆ ਵਾਂਗਰਾਂ...
ਫੇਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਲਗਦਾ ..
ਕੁੜੀਆ ਚਿੜੀਆ ਹੀ ਹੋਣਗੀਆਂ...
ਕਿਸੇਨੇ ਸਚ ਹੀ ਕਿਹਾ ...
ਸੁਣਦੇ ਹਾ ....
ਕਿ ਕੁੜੀਆ ਵੀ
ਹੁਣ ਘਟ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ਚਿੜੀਆ ਵਾਂਗਰਾਂ...

ਉਡਦਾ ਫਿਰੇ ਨੀ ਤੇਰਾ ਦਿਲ
ਲੱਗੇ ਨਾ ਹੁਣ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ
ਹਿੱਕਾਂ ਹੋਈਆ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ
ਕੈਰੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਰੌਣਕਾਂ ਲਾਈਆਂ
ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਖਿਆਲ ਹੋਈ
... ਸਾਡੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਉਡਣ ਹਵਾਈਆਂ
ਹੱਥ ਲਾਣੋਂ ਤੈਨੂੰ ਡਰਦਾ ਮੈਂ
ਖੌਰੇ ਸੜ ਜਾਵਣ ਤਰੁਨਾਈਆਂ
ਗੱਲਾ੍ਹ ਤੇਰੀਆ ਇੰਜ ਹੋਈਆ
ਜਿਉ ਕੱਚੇ ਦੁੱਧ ਤੇ ਮਲਾਈਆਂ
ਤੂੰ ਤਰਾਸ਼ਿਆ ਬੁੱਤ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਬਹਿ ਕੇ ਜੀ
ਸਦਕੇ ਜਾਵਾਂ ਰੱਬਾਂ ਤੇਰੀਆ ਖੁਦਾਈਆਂ

ਯਾਦ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਬਹੁਤ ਆਵੇ
ਕੀ ਕਰੀਏ ਟਾਈਮ ਹੀ ਲਗਦਾ ਨੀ
ਬੁਝੀਆ ਆਸਾਂ ਦਿਲ ਚ ਹਨੇਰਾ
ਕੋਈ ਬਲਬ ਆਸ ਦਾ ਜਗਦਾ ਨੀ
ਕਿਸ ਗੱਲੋ ਤਾ ਮੁਰਝਿਆ ਮੁਖ ਸਾਡਾ
... ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗਰ ਹੁ ਣ ਦਗਦਾ ਨੀ
ਮਾਂ ਪਿਓ ਵੀ ਨਾਲ ਨੀ ਖੜਦੇ
ਡਰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੱਲੇ ਜੱਗ ਦਾ ਨੀ
ਅਰਸ਼ਾ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਉਡ ਤਾ ਜਾਵਾਂ
ਡਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋ ਲਗਦਾ ਨੀ
ਛੱਡ ਜ਼ਿੱਦ ਪਿਆਰ ਚ ਮੱਚਨੇ ਦੀ

ਹੁਸਨ ਬਿਨਾਂ ਇਸ਼ਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗੂੰ ਦਗਦਾ ਏ

ਕੁੜੀ ਅੱਖ ਮਟਕੋਣੌ ਨਹੀ ਹਟਦੀ
ਉਹ ਦਿਲ ਚੁਰਾਉਣੋ ਨਹੀ ਹਟਦੀ
ਕੀ ਕਰਾਂ ਮੈ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤੋ
ਮੈਨੂੰ .......... ਚੇਤੇ ਆਉਣੋ ਨਹੀਂ ਹਟਦੀ

aਤੇਰੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਆਸ਼ਕ ਨੱਚਣ
ਸਾਡੇ ਜਿਹੇ ਦਿਲਜਲੇ ਦਿਲ ਚ' ਭੁੱਜਣ
ਤੇਰੇ ਗਮ ਚ' ਡੁਬਿਆ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ
ਦੁਨੀਆਂਦਾਰੀ ਦੀਆਂ ਕੀ ਸੁੱਝਣ...............

ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਰੰਗ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗਾ
ਤੇਰਾ ਨਸ਼ਾ ਕਰੇ ਅਸਰ ਨੀ ਭੰਗ ਵਰਗਾ
ਤੇਰੀ ਤੱਕਣੀ ਅਸਮਾਨੀ ਇੱਲ ਵਰਗੀ
ਤੇਰਾ ਹਾਸਾ ਸੱਪਣੀ ਦੇ ਡੰਗ ਵਰਗਾ।
ਜ਼ਾਨ

ਬੜਾ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਬੰਦਾ ਉਹ
ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦਾ ਵੜਿਆ
ਸੂਰਜ ਛਿਪਦੇ ਨੂੰ ਹੀ ਫੇਰ
ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਅਸਮਾਨੀ ਜਾ ਚੜਿਆ।
ਨੰਗੇ ਜਿਸਮ ਦੇਖਣ ਦਾ ਪਿਆ ਚਸਕਾ
... ਰੰਗੇ ਹੱਥੇ ਨਾ ਪਰ ਜਾਏਫੜਿਆ
ਸ਼ਰਮ ਹਯਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ
ਤੁਰਦਾ ਤੁਰਦਾ ਵੀ ਲੱਗੇ ਖੜਿਆ
ਨਹੀਂ ਆਪਣੇ ਤਿਲਾਂ 'ਚ ਤੇਲ ਭਾਵੇਂ
ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਹੜ੍ਹ ਹੜ੍ਹਿਆ
ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਡਰੋਂਹੀ ਕਈ ਦਿਨ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ
ਫੇਰ ਨਜ਼ਰੀ ਪੈਂਦਾ ਸੁਹਾਗੀ ਰਾਤੀਂ ਜਿਵੇ ਪ੍ਰਾਹੁਣਾ ਬਣਿਆ

ਨੌਕਰੀ ਨਹੀ ਮਿਲੀ ਕਿਸਦਾ ਕਸੂਰ ਐ?
ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਦੋਸ਼ੀ ਕੋਈ ਤਾ ਜ਼ਰੂਰ ਐ
ਪੋਲੇ ਪੋਲੇ ਪੱਬ ਰਖ ਕੋਲੋ ਲੰਘਦੀ
ਕੁੜੀ ਤੇ ਚੜਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਸਰੂਰ ਐ
ਵਾਰੋ ਵਾਰੋ ਸਾਂਝ ਹੁਣ ਤੋੜੀ ਜਾਦੇ ਨੇ
... ਯਾਰਾ ਮੇਰਿਆ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਗਲ ਦਾ ਗਰੂਰ ਐ
ਅੱਖਾ ਵਿਚ ਅੱਖਾ ਕੁੜੀ ਪਾ ਕੇਲੰਘ ਗਈ
ਮੋੜ ਤੇ ਖੜਾ ਹੁਣ ਪੁਛਣੀ ਜਰੂਰ ਐ
ਜਿਦੇ ਨਾਮ ਖਾਤਰ ਲੋਕ ਲੜੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਲੁਕ ਛਿਪ ਨਜ਼ਾਰੇ ਕਿਤੇ ਲੈਂਦਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਹਜੂਰ ਐ
ਟੈਸਟਾਂ ਤੋ ਡਰਦੇ ਉਹ ਲਾਉਣ ਧਰਨੇ
ਜੰਮੂ ਦੀ ਈ.ਟੀ.ਟੀ ਪੰਜਾਬ ਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਐ

ਕੁੜੀਆਂ

ਕੁੜੀਆ ਤਾ ਹੁੰਦੀਆ ਪੱਤੀਆ ਗੁਲਾਬ ਦੀਆਂ
ਕੋਮਲ ਤਲੀਆ ਤੇ ਇਹਨਾ ਨੂੰ ਸੁਲਾਵੋ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤੋ
ਕੁਝ ਹੋਣ ਜਿਵੇ ਸੂਲਾਂ ਹੋਣ ਤਿੱਖੀਆ
ਮੂੰਹ ਇਹਨਾ ਦਾ ਮੋੜ ਜਾਵੋ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤੋ
... ਜੋ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ ਭੁਖੀਆ ਪਿਆਰ ਦੀਆ ਕੁੜੀਆਂ
ਦਗਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਾ ਕਮਾਵੋ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤੋ
ਘੜੀ ਮੁੜੀ ਬਦਲਦੀਆ ਜੋ ਆਪਣਾ ਯਾਰ ਨੇਦੋਸਤੋ
ਨਾ ਉਹਨਾ ਵੈਲਣਾਂ ਦੇ ਪਿਛੇ ਜਾਵੋ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤੋ
ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੇ ਸਾਡੇ
ਹਰ ਕੁੜੀਆ ਨੂੰ ਮਾਸ਼ੂਕ ਨਾ ਬਣਾਵੋ ਮੇਰੇਦੋਸਤੋ
ਬਾਕੀ ਤਾ ਥੋਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਹੈ ਕੁੜੀਆ ਬਾਰੇ
ਹਰ ਸੱਚ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋ ਨਾ ਉਗਵਾਵੋ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤੋ

ਫੁੱਦੂ ਅਧਿਆਪਕ ਮੇਰੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ

ਫੁੱਦੂ ਅਧਿਆਪਕ ਮੇਰੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ
ਜਿਹੜੇ ਟੈਸਟਾ ਤੋ ਹੀ ਡਰਦੇ ਨੇ
ਦਮ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਚ' ਨਹੀ
ਦੋਸ਼ ਸਰਕਾਰਾ 'ਸਰ ਮੜ੍ਹਦੇ ਨੇ
ਬਹਿਜਾ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ ਦੀ ਲੈ ਕੇ ਡਿਗਰੀ
ਜਾ ਫੇਰ ਕਰਕੇ ਐੇ ਟੀਚਰ ਟਰੇਨਿੰਗ
ਉਹ ਮੰਗ ਨੌਕਰੀਆ ਦੀ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਆਖਰ ਨੂੰ ਜਦ ਘੁੱਗੀ ਲੋਟ ਨੀ ਆਉਦੀ
ਭੱਜ ਭੱਜ ਟੈਂਕੀਆ ਤੇ ਫੇਰ ਚੜਦੇ ਨੇ
ਇਹ ਕੌਮ ਦੇ ਪਰਵਾਨੇ ਵੱਡੇ
ਖੁਦ ਗੱਲ ਗੁੱਠਾ ਲੈ ਲੈ ਮਰਦੇ ਨੇ
ਇਹਨਾ ਦੇ ਕਦੇ ਢਿੱਡ ਨੀ ਭਰਦੇ
ਜਿਵੇ ਗੋਲਕ ਨਾ ਮੰਦਰੀ ਭਰਦੇ ਨੇ
ਬਾਣੀਆਂ ਵੀ ਏਨਾ ਬੇਈਮਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਜੋ ਬੇਈਮਾਨੀਆ ਇਹ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਆਪ ਹੀ ਫੇਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਤਵੰਤੇ ਸੱਜਣਾ ਦੇ
ਹੁਣ ਦਿਲ ਮਾਸਟਰ ਲੱਗਣ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਮੈਥੋ ਕਿਉ ਭੇਤ ਖੁਲਵਾਨੇ ਓ ਦੋਸਤੋ
ਇਹਨਾ ਬੜੇ ਬੋਚ ਬੋਚ ਪਾ ਰੱਖੇ ਪਰਦੇ ਨੇ
ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਯੋਗਤਾ ਪੂਰੀ ਨੀ ਕਰਦੇ
ਫੇਰ ਜੰਮੂ ਜਾ ਹਰਜਾਨੇ ਭਰਦੇ ਨੇ
ਲੈ ਕੇ ਚਾਰ ਦਿਨਾ ਚ ਡਿਗਰੀ
ਫੇਰ ਡੀ.ਸੀ ਨੂੰ ਟਿੱਚਰਾ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਪ੍ਰਮੋਸ਼ਨਾ ਲੈਣ ਖਾਤਰ ਇਹ ਸੂਰਮੇ
ਤਾਮਿਲੀ, ਮੇਰਠੀ ਡਿਗਰੀਆ ਸੰਗ ਤਰਦੇ ਨੇ
ਤਾਮਿਲ ਐਵੀ ਨੀ ਪਲਿਆ ਏਥੇ
ਪੰਜਾਬੀ ਬੇਈਮਾਨ ਹੀ ਢਿੱਡ ਇਹਨੀ ਭਰਦੇ ਨੇ
ਸਕੂਲੀ ਇਹ ਡੱਕਾ ਨਾ ਤੋੜਨ
ਟਿਊਸ਼ਨੀ ਹੁੱਬ ਹੁੱਬ ਮੰਜ਼ਲਾ ਸਰ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਚੰਦ ਸਿੱਕਿਆ ਖਾਤਰ ਬੇਈਮਾਨ ਸੱਜਣ
ਭਂਵਿਖ ਬਰਬਾਦ ਲੱਖਾ ਦਾ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਬੜੀ ਬੇਈਮਾਨ ਕੌਮ ਬਣ ਗਈ ਇਹ
ਬੇਈਮਾਨ ਹੀ ਬਣੇ ਇਹਨਾ ਦੇ ਘਰਦੇ ਨੇ
ਹੁਣ ਅਧਿਆਪਕ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਗਏ
ਗਾਂਡੂ ਚਤਰ ਚਲਾਕੀਆ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਕੁਝ ਹੈ ਨੇ ਜੋ ਸੱਚੇ ਨੇ ਜੋ ਵੀਰ ਮੇਰੇ
ਪਰ ਉਹ ਟੈਸਟਾ ਤੋ ਨਾ ਡਰਦੇ ਨੇ
ਉਹ ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨ ਜ਼ਰਾ ਵੀ
ਬਾਕੀ ਕਰ ਲੈਣ ਮੇਰਾ ਜੋ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਐੱਸ.ਐੱਸ. ਦੇ ਲੱਗਣੇ ਕਈ ਟੀਚਰ
ਆਪ ਹੀ ਕੋਚਿੰਗ ਸੈਂਟਰੀ ਧਰਦੇ ਨੇ
ਬੀ.ਐਡ ਤਾ ਮੌਂਟੀ ਹੁਰਾਂ ਵੀ ਕੀਤੀ
ਪਰ ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਨੇ
ਰਹਿ ਨਾ ਜਾਣ ਕਿਸੇ ਪਖੋ ਕਮਜ਼ੋਰ
ਪਲ ਪਲ ਸੋਚ ਇਹੀ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਆਪਣੇ ਦਮ ਤੇ ਲੈਣੀ ਨੌਕਰੀ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾ
ਹਰ ਜਾਣ ਭਾਵੇ ਜੇ ਜਿੱਤੀ ਬਾਜ਼ੀ ਹਰਦੇ ਨੇ
ਸਾਡੇ ਬੰਟੀ ਬਾਈ ਹੁਰ ਵੀ ਅਜੇ
ਆਸ ਬਹਿ ਜਾ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ ਦੀ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਕਈ ਹੋਰ ਵੀ ਸਜਣ ਨੇ ਸੁਰਿੰਦਰ ਵਰਗੇ
ਜੋ ਟੀਚਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਸਲਾਮਾ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਲੁਟ ਕੇ ਖਾ ਗੇ ਸ਼ੰਕੂ ,ਡੀ.ਪੀ ਵਰਗੇ
ਬਣਾਏ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਇਹਨਾ ਘਰਦੇ ਨੇ
ਜਦੋ ਚਲਿਆ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੁਮਾਰ ਦਾ ਡੰਡਾ ਸੀ
ਫੇਰ ਚੂਹੇ ਸਾਰੇ ਖੁੱਡੀ ਜਾ ਵੜਦੇ ਨੇ
ਆ ਹੁਣ ਫੁੱਦੂ ਪਟਾਕੇ ਕਰਨੇ ਛੱਡੋ
ਕਾਬਲੀਅਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਝੰਡੇ ਗੱਡੋ
ਜ਼ੋਰ ਬਹੁਤਾ ਹੁਣ ਧਰਨਿਆ ਤੇ ਨਾ ਲਾਓ
ਸਕੂਲੀ ਜਾ ਲਗਨ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਪੜਾਓ


ਧੰਨਵਾਦ।
ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ

ਮੇਰੇ ਸਕੂਲ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ

ਦਿਨ ੩੧ ਮਾਰਚ ਦੇ ਸ਼ੰਕੂ ਜੀ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਬਿਲਡਿੰਗ ਚ ਮੀਟਿੰਗ ਇੱਕ ਬੁਲਾਈ ਸੀ,
ਮੈਡਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਚ ਪੂਰੇ ਕਮਰੇ ਚ ਰੌਣਕ ਲਾਈ ਸੀ
ਸਕੂਲ਼ ਬਾਰੇ ਇੱਕਠਿਆ ਬੈਠ ਅਜੱ ਕਈ ਨੁਕਤੇ ਕਰਨੇ ਸਾਝੇ ਸੀ
ਕੰਮ ਕਈ ਚਾੜਨੇ ਪੂਰੇ ਪਿਛਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਜਿੰਨੀ ਰਹਿ ਗਏ ਵਾਝੇ ਸੀ
ਪੀ ਸਿਗਰਟੀ ਪਿੰ੍ਰਸੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਸਰੂਰ ਚ ਆਏ ਸਨ
ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਵੀ ਰੱਖ ਲੈਣ ਲਈ ਸ਼ੰਕੂ ਜੀ ਮਸਾਂ ਭਰਮਾਏ ਸਨ
ਲ਼ਾ ਸੜੀ ਜੀ ਐਨਕ ਸ਼ੰਕੂ ਜੀ ਆਪਣੀ ਲੱਚਰਬਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਸੀ
ਹੋਰ ਨਾ ਦੇਵੇ ਬੋਲਣ ਬੱਸ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰਾਮ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਸੀ
ਮੂਹਰਲੇ ਡੈਸਕੀ ਮੈਡਮਾ ਜਿਵੇ ਬੁੱਤ ਬਣੀ ਬੈਠੀਆ ਰਹੀਆ
ਪੱਲੇ ਪਈ ਨਾ ਇੱਕ ਜੋ ਫੁੱਦੂ ਗੱਲਾ ਸ਼ੰਕੂ ਜੀ ਕਹੀਆ
ਮਿੰਟ-ਮਿੰਟ ਬਾਦ ਮੈਡਮ ਬੋਲਦੀ ਨੀ ,ਨਾ ਬੋਲਦੀ ਨੀ ,ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ
ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੇ ਸੁਰਿੰਦਰ ਹੋਰੀ ਹੁਣ ਕਾਹਨੂੰ ਉਹਨੂੰ ਵੇਂਹਦੇ ਸਨ
ਬੱਸ ਐਨੇ ਚ ਆਟੀ ਚਾਹ ਦੇ ਕੱਪ ਕਮਰੇ ਚ ਲਿਆਏ ਸਨ
ਲੌਂਗਾ ਦੀ ਥਾ ਕੀ ਮੱਛਰ ਕੁੱਟ ਕੱਟ ਪਾਏ ਸਨ
ਪੀ ਕੇ ਘੁੱਟ ਹਰ ਕੋਈ ਗਾਲਾ ਕੱਢੀ ਜਾਦਾ ਸੀ
ਸਾਰੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਚਾਹ ਕੱਪ ਚ ਛੱਡੀ ਜਾਦਾ ਸੀ
ਸ਼ੰਕੂ ਜੀ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਸਾਰੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪੀ ਗਏ ਸਨ
ਪ੍ਰਿਸੀ ਜੀ ਵੀ ਨਾਲ ਆ ਸ਼ੰਕੂ ਤੇਰੇ ਚੁਪਚਾਪ ਕਹਿ ਗਏ ਸਨ
ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਉਹਨਾ ਫੀਸਾ ਤੋ ਹੀ ਤੋਰੀ ਸੀ
ਫੀਸਾ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਕੱਢੱੀ ਨਵੀ ਚੋਰ ਮੋਰੀ ਸੀ
ਫੀਸਾ ਚ ਕਰ ਭਾਰੀ ਵਾਧਾ ਬਾਣੀਏ ਮੰਡੀ ਦੇ ਲੁੱਟਣੇ ਨੇ
ਕਿਤਾਬਾ ਵੇਚ ਪੂਰੇ ਮੁੱਲਾ ਤੇ ਪੈਸੇ ਪੂਰੇ ਕੁੱਟਣੇ ਨੇ
ਆਪਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠੇ ਸੁਣੀ ਗਏ
ਂਨਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵਿੱੱਚ ਸ਼ੈਕੀ ਹੋਰਾ ਨਾਲ ਮੈਡਮਾ ਦੀਆ ਬੁਣੀ ਗਏ
ਸਾਸੂ ਮੈਡਮ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਿੱਲੀ ਕੋਈ ਠੋਕੀ ਜਾਦੇ ਸੀ
ਠਾਰਾ ਟਾਇਰਾ ਵਾਲੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਘੋਟੀ ਜਾਦੇ ਸੀ
ਸ਼ੰਕੂ ਵੀ ਘੜੀ ਮੁੜੀ ਡਾਇਲਾਗ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਘੁਮਾਉਦਾ ਸੀ
ਮੈ ਵੀ ਘੁਮਾ ਕੇ ਛੱਕਾ ਲੰਬਾ ਪੂਰਾ ਲਾਉਦਾ ਸੀ
ਟੇਢਾ ਜਿਹਾ ਤੱਕ ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਮੈਡਮ ਵੱਲ ਕਰ ਲੈਦਾ ਸੀ
ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਿਸੀ ਵੀ ਵਿਚਾਰਾ ਚੋਰੀ ਠੰਡਾ ਹੌਕਾ ਭਰ ਲੇਦਾ ਸੀ
ਆਪਣੇ ਕਿੰਡਰਗਾਰਟਨ ਵਾਲੇ ਦੰਦ ਕਢੀ ਜਾਦੇ ਸੀ
ਇੱਕ ਤਾ ਬਿੱਲੀ ਮੂੰਹੀ ਦੂਜੀ ਦੇ ਜਬੜਿਆ ਟੋਏ ਪੈਦੇਂ ਸੀ
ਨਾ aੁਹ ਕੁਝ ਸੁਣਦੇ ਸੀ ਨਾ ਸੁਣਨ ਦੇਂਦੇ ਸੀ
ਪਤਾ ਨੀ ਕਿਹੜੇ ਆਸ਼ਕਾ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਂਹਦੇ ਸੀ
ਗੱਲ ਹਰ ਵਾਰ ਕੁੱਟਣਾ ਨੀ ਸੁਰਿੰਦਰ ਬੱਚਿਆ ਨੂੰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਰੁਕਦੀ ਸੀ
ਪਤਾ ਨੀ ਕੁੱਟਣ ਨਾਲ ਕੀ ਬੱਚਿਆ ਦੀ ਦੁਖਦੀ ਸੀ
ਆਪਣੇ ਵੇਲੇ ਅਸੀ ਬਾਪੂ ਤੋ ਬੜੀਆਂ ਲੱਤਾ ਖਾਦੇ ਸੀ
ਲ਼ੱਖ ਵਰਜਦੇ ਤੇ ਸੂਏ ਤੇ ਜਾ ਜਾ ਨਹਾਉਦੇ ਸੀ
ਆਪਾ ਤਾ ਫੇਰ ਵੀ ਇੱਕ ਅੱਧ ਥੱਪੜ ਲਾਈਦਾ ਸੀ
ਬਾਪੂ ਤੇ ਆਪਾ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਘਮਾਈਦਾ ਸੀ
ਆਪਣੀ ਤਾ ਮਾ ਨੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਚਾੜਿਆ ਘੋਟਾ ਸੀ
ਕੁਟਦੀ ਸੀ ਨਾਲ ਜੀਹਦੇ ਡੰਡਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਮੋਟਾ ਸੀ
ਆਪਾ ਨੂੰ ਤਾ ਕਦੇ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਨੀ
ਸੁਰਿੰਦਰ ਤਾ ਬੇਸ਼ਰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਇਆ ਨੀ
ਥਪੜ ਨਾਲ ਕੀ ਇਹਨੀ ਹਡੀ ਟੁਟਣੀ ਸੀ
ਸੇਕ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗੇ ਉਹ ਵੀ ਕੀ ਕੁੱਟਣੀ ਸੀ
ਕਪਿਲ ਵੀ ਬੈਠਾ ਕੋਈ ਮਸਕਰੀ ਕੋਈ ਕਰ ਜਾਦਾ ਸੀ
ਕੁਲਜੀਤ ਵਿਚਾਰਾ ਅੈਵੇ ਹੀ ਵਾਧੂ ਦਾ ਡਰ ਜਾਦਾ ਸੀ
ਆਪਾ ਨਜ਼ਰ ਗੁਲਾਬ ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖ ਲਈ ਸੀ
ਜਿਸਮ ਨਹੀ ਮਹਿਕ ਤਾ ਜਿਸਮਾਨੀ ਚੱਖ ਲਈ ਸੀ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲਟਾ ਕੰਨ ਤੋ ਪਿਛੇ ਕਰਦੀ ਸੀ
ਇੱਕ ਮੋਟੀ ਕਹਿੰਦੀ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮਰਦੀ ਸੀ
ਸ਼ਿਮਲੇ ਲਿਜਾਉਣ ਲਈ ਤਾ ਉਸਨੇ ਇਕੇਰਾ ਕਿਹਾ ਸੀ
ਮੈ ਹੀ ਸ਼ਰੀਫ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਆਪਣੇ ਹੁਸਨ ਚ ਉਹ ਪੂਰੀ ਮਗਰੂਰ ਸੀ
ਚੜਦੀ ਜੁਆਨੀ ਦਾ ਉਹਤੇ ਚੜਿਆ ਸਰੂਰ ਸੀ
ਪੱਬ ਬੋਚ ਬੋਚ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਉਹ ਧਰਦੀ ਸੀ
ਟੋਆ ਨਾ ਪੈ ਜਾਵੇ ਸ਼ਾਇਦ ਏਸੇ ਗੱਲੋ ਡਰਦੀ ਸੀ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਬੜੀ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ
ਮੁੰਦਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੋਵੇ ਜਿਵੇ ਦਗਦੀ ਸੀ
ਆਪਾ ਨੂੰ ਤਲਾਸ਼ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਸੀ
ਉਹ ਤਾ ਮਾਸ਼ੂਕ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਯਾਰ ਦੀ ਸੀ
ਮੀਟਿੰਗ ਚ ਬਹਿਸ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਸੀ
ਸ਼ੰਕੂ ਦੀ ਬਕਵਾਸ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਸੀ
ਕਹਿੰਦੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਕਾਇਮ ਮਿਸਾਲ ਕਰਾਂਗੇ
ਹੁਣ ਨਾ ਕਿਸੇ ਚੋਚਲੇ ਮੋਚਲੇ ਤੋ ਡਰਾਂਗੇ
ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਉਹ ਮੋਕ ਛੇਤੀ ਹੀ ਮਾਰ ਜਾਦਾ ਸੀ
ਫੇਰ ਸ਼ੰਕੂ ਨੂੰ ਫਸਾ ਪਾਰ ਜਾਦਾ ਸੀ
ਮਾ ਮੈਂਨੂੰ ਹਾਕਾ ਮਾਰ ਬੁਲਾਉਦੀ ਪਈ ਸੀ
ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਨਾ ਪਰ ਜਾਦੀ ਪਈ ਸੀ
ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਚ ਉਹਨੇ ਆਪਾ ਉਠਾਇਆ ਸੀ
ਹੈਂ ਇਹ ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਸੁਪਨਾ ਆਇਆ ਸੀ

ਮੈਡਮ ਦੀ ਰੁਮਾਲ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬੂਟ

ਸੁਬਹ-ਸਵੇਰੇ ਸਟਾਫ ਰੂਮ ਵਿਚ ਰੌਣਕਾਂ ਜੁੜੀਆਂ ਸਨ।
ਮੈਂ ਤੇ ਮਨੋਜ ਬਾਕੀ ਸਾਰੀਆ ਕੁੜੀਆਂ ਸਨ॥

'ਫੇਅਰ ਐਨ ਲਵਲੀ' 'ਲਕਸ' ਦੀਆ ਮਹਿਕਾਂ ਛੱਡਦੀਆ ਸਨ।
ਗੱਲ-ਗੱਲ ਤੇ ਖੱਚਰਾ ਵਾਗੂੰ ਦੰਦ ਵੀ ਕੱਢਦੀਆ ਸਨ॥

ਸਾਸੂ-ਮਾਂ ,ਮੈ ਤੇ ਮਨੋਜ ਰਹਿ ਗਏ ਕੱਲੇ ਸੀ।
ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੱਕਿਆ ਰੁਮਾਲ ਪਈ ਇੱਕ ਬੂਟਾ ਥੱਲੇ ਸੀ॥

ਰੁਮਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਾ ਬੂਟਾ ਤੇ ਚਾਹੀ ਲਾਣੀ ਸੀ।
ਸਾਸੂ-ਮਾ ਕਹਿੰਦੇ ਪੁੱਛਲੋ ਪਹਿਲਾ ਇਹਦੀ ਕਿਹੜੀ ਰਾਣੀ ਸੀ॥

ਪੁੱਛਣ ਸਾਰੀਆ ਮੈਡਮਾ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਕਲਾਸਾ 'ਚ ਗਿਆ ਸੀ।
'ਸਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨੀ' ਉਹਨੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ ਸੀ॥

ਸੁਣਕੇ ਗੱਲ ਝੱਟ ਮਨੋਜ ਨੇ ਬੂਟ ਲਿਸ਼ਕਾਏ ਸੀ।
ਆਪਾ ਕਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਤੋ ਕਦੇ ਘੱਟ ਕਹਾਏ ਸੀ॥

ਲੈ ਕੇ ਰੁਮਾਲ ਅਜੇ ਮੈ ਬੂਟਾ ਤੇ ਈ ਲਾਈ ਸੀ।
ਏਨੇ ਨੂੰ ਮਰਜਾਣੀ ਪਤਾ ਨੀ ਕਿੱਥੋ ਕੈਟੀ ਆਈ ਸੀ॥

'ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਰੁਮਾਲ' ਆ ਕੇ ਬੱਦਲ ਵਾਗੂੰ ਗਰਜੀ ਸੀ।
ਫੇਰ ਪ੍ਰਿਸੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਤੋ ਪ੍ਰਦੀਪ ਮੈਡਮ ਨੇ ਮਸਾਂ ਹੀ ਵਰਜੀ ਸੀ॥

ਦੇਖਿਆ ਮੈ ਤਾ ਅਕਲੋ ਉਹ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੀ ਖਾਲੀ ਸੀ।
ਸਕੂਲ਼ ਨੇ ਪਤਾ ਨੀ ਕਿਹੜੇ ਖੱਲ ਖੂੰਜਿਓ ਭਾਲੀ ਸੀ॥

'ਮੈਨੂੰ ਤਾ ਨਵੀ ਦਿਓ' ਦੀ ਰੱਟ ਉਹਨੇ ਲਗਾਈ ਸੀ।
ਆਂਟੀ ਨੇ ਗਿੱਲੀ ਕਰ ਉਹੀ ਹੱਥ ਫੜਾਈ ਸੀ॥

ਗਿੱਲੀ ਤੋ ਤਾ ਬਾਹਲੀ ਆਕਲਕੰਨੀ ਆਉਦੀ ਸੀ।
ਮੇਰੀ ਪਰ ਨਾ ਹਾਸੀ ਰੁਕ ਪਾਉਦੀ ਸੀ॥

ਮੈਡਮ ਸਾਡੀ ਉਹ ਬੜੀ ਹੀ ਆਕੜਕੰਨੀ ਸੀ'।
ਨਵੀ ਦੇ ਨਾ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿੰਟਾ ਚ ਮੰਨੀ ਸੀ ॥

ਰੁਮਾਲ ਲੈਣ ਨਵੀ ਸ਼ੇਰੂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ ।
ਬੰਟੀ ਹੋਰਾ ਮੇਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਾਇਆ ਸੀ॥

ਮੋਂਟੀ ਕਹਿੰਦਾ ਤੈਨੁੰ ਕਿਹੜੀ ਫਸ ਗਈ ਏ।
ਕੀਹਦੀ ਫੁੱਟੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਰ ਘਸ ਗਈ ਏ॥

ਬੁਲਬੁਲ ਦੀਆ ਦੋ ਬੁਲਬੁਲ ਲਈ ਖ੍ਰੀਦ ਲਿਆਇਆ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਦਿਨ ਵੀ ਮਨਾਇਆ ਸੀ॥

ਰੁਮਾਲਾ ਲੈ ਉਹ ਗੁਲਾਬ ਵਾਗੂੰ ਖਿੜ ਗਈ ਸੀ।
ਪਿਆਰੀ ਜਿਹੀ ਆਪਾ ਨੂੰ ਕੰਬਣੀ ਛਿੜ ਗਈ ਸੀ॥

ਰੱਬ ਸਬੱਬੀ ਸੱਜਣਾ ਦੇ ਬੁੱਲ ਹੁੰਦੇ ਸੋਹਣੇ ਨੇ।
ਆਪਾ ਨਹੀ ਆਪਣੀ ਰੁਮਾਲ ਨੇ ਤਾ ਚੁੰਮੇ ਹੋਣੇ ਨੇ॥

ਰੁਮਾਲ ਦੀ ਘਟਨਾ ਉਹਨੇ ਆਸ਼ਕ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸੀ ਸੀ।
ਕਹਿੰਦੀ ਉਹਨੂੰ 'ਸੁਰਿੰਦਰ' ਨੂੰ ਪਿਲਾਉਣੀ ਪੈਣੀ ਲੱਸੀ ਸੀ॥

ਕਹਿੰਦੀ ਗੱਲ ਗੱਲ ਤੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਛੇੜਖਾਨੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਕੂਲ਼ੇ ਨਾ ਸ਼ੰਕੂ ਨਾ ਉਹ ਪਿੰ੍ਰਸੀ ਤੋ ਡਰਦਾ ਸੀ'॥

ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਉਹਦੀ ਹਣੁ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਸੀ।
ਫੇਰ ਹੀ ਮੈ ਦੇਣੀ ਤੈਨੂੰ ਬਦਾਮਾ ਵਾਲੀ ਖੀਰ ਸੀ॥

ਰੁਮਾਲ ਤਾ ਉਹਦੀ ਮਨੋਜ ਨੇ ਵੀ ਘਸਾਈ ਸੀ।
ਪਰ ਉਹਨੇ ਕੁੰਡੀ ਕੱਲੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਉ ਫਸਾਈ ਸੀ?॥

ਦੁਕਾਨ ਬੰਟੀ ਕੀ, ਸਣੇ ਗੰਜੂ ਮਹਿਫਿਲ ਲਾਈ ਸੀ।
ਆਸ਼ਕ ਉਹਦੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਦ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈ ਸੀ॥

ਕਹਿੰਦਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਮੈ ਕਿਉ ਸੜਨਾ ਸੀ।
ਕੁੜੀਆ ਪਿੱਛੇ ਕਾਹਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਐਵੇ ਲੜਨਾ ਸੀ?

ਮੈ ਤਾ ਚੇਤੇ ਕਰ ਬਾਹਲਾ ਹੀ ਹੱਸਿਆ ਸੀ।
ਨਾਲ ਗਏ ਗੰਜੂੰ ਨੂੰ ਤਾ ਜਦ ਉਹਨੇ ਜੰਝ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ॥

ਠੰਡੇ ਮੌਸਮਾ, ਤਪਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਨਾ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਿਮਲੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਾ ਉਹ ਮੰਂਨ ਵੀ ਗਈ ਸੀ॥

ਅਸੈਬਲੀ ਵੇਲੇ ਸੁਣਕੇ ਮੂੰਹੋ ਮਜ਼ਾ ਆਇਆ ਬੜਾ ਸੀ।
ਝੂਠ ਨੀ ਕਹਿੰਦਾ ਪੂੱਛ ਲੋ ਮਨੋਜ ਕੋਲ ਸਾਡੇ ਖੜਾ ਸੀ॥

ਲ਼ੱਟੂ ਹੋਈ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮਨੋਜ ਗਿਆ ਹਿੱਲ ਸੀ।
ਕਹਿੰਦਾ ਕਿਹੜੇ ਸਾਹਬ ਨਾਲ ਠੋਕਿਆ ਕਿੱਲ ਸੀ॥

ਕਹਿੰਦਾ ਸੁਰਿੰਦਰ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਛੱਡਦੇ ਤੂੰ ।
ਆਪ ਤਾ ਕੱਢ ਲਿਆ ਸਾਡਾ ਵੀ ਕੰਡਾ ਕੱਢਦੇ ਤੂੰ ॥

ਮਿਸਜ਼ ਵਾਲੀ ਗੱਲੋ ਉਹ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਰੁੱਸ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋ ਉਹ ਮੈਥੋ ਖੁੱਸ ਗਈ ਸੀ॥

ਕਹਾਣੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਨਾਮ

ਜਿਵੇ ਹੀ ਦੋਵੇ ਬੱਚੀਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਤਾ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰਨੀਆਂ ਸ਼ੁਰੁੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ[ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ ਤੇ ਇਹ ਖੁਸੀ ਉਹਨਾ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆ ਤੋ ਸਾਫ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ[ਸਕੂਲ ਦਾ ਸਾਰਾ ਗਰਾਊਡ ਬੋਿਚਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਸੀ [ਰੰਗ ਬਰੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ[
“ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚਿਓ” ,ਜਿਵੇ ਹੀ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਸਟੇਜ ਤੋ ਸੰਬੌਧਨ ਕੀਤਾ ਤਾ ਸਾਰੇ ਗਰਾਊਂਡ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਪਸਰ ਗਈ[“ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣਾ ਸਲਾਨਾ ਰਿਜ਼ਲਟ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ[ਮੈਂਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂਂ ਨੇ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ[ਤੁਸੀਂ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਹੀ ਵਧੀਆਂ ਨੰਬਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਸ ਹੋ ਕੇ ਅਗਲੀ ਕਲਾਸ ੋਿਵਚ ਜਾਵੋਂਗ[ੇ”ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਫੇਰ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰਨੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤੀਆਂ[
“ਆਪਣੀ ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਥਾਨਾ ਤੇ ਆਂਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਂਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾ ਅਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੀ ਇਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾ[ਪਰ ਅੱਜ ਅਸੀ ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੇੈ[ਉਹ ਬੱਚਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋ ਹੀ ਇੱਕ ਹੋਵੇਗਾ”[
ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਆਖਰ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ ਇਨਾਮ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਕਾਸ਼! ੋਿੲਹ ਉਹਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ[ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਬੈਠੇ ਟੀਚਰ ਵੀ ਗੰਭੀਰ ਮੁਦਰਾ ਵਿੱਚ ਆਂ ਗਏ[ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਨਾਮ ਤੋ ਅਣਜਾਣ ਸਨ[
“ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਆਂਦਾ ਇੰਤਜਾਰ ਨਾ ਕਰਵਾਉਦੇ ਹੋਏ ਮੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਅ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾ[ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਸਾਹਿਬ ਸਟੇਜ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਏ ਤੇ ਫੇਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਜ਼ਰ ਗਡਾਉਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ “ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਂਅ ਹੈ ਮੁਨੀਸ਼[”
ਮੁਨੀਸ਼ ਦਾ ਨਾਂਅ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੱਚੇ ਨੇ ਤਾੜੀ ਨਾ ਮਾਰੀ ਸਗੋ ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੁਜੇ ਦੇ ਮੁੰਹ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲਗੇ ਜਿਵੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਉਹਨਾ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ[ਬੱਚੇ ਮੁਨੀਸ਼ ਵਲ ਦੇਖਣ ਲਗੇ ਤੇ ਉਹ ਨੀਵੀ ਪਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ[ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਂਪਕ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਘੁਸਰ-ਮੁਸਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ[ਮੈਥ ਟੀਚਰ, ਜਿਸਦੇ ਵੱਡੀਆ-ਵੱਡੀਆਂ ਐਨਕਾ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ,ਦੇ ਹੱਥ ਚੋ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਛੁਟਦਾ-ਛੁਟਦਾ ਮਸਾਂ ਬਚਿਆਂ[||
ਦੋ ਕੁ ਪਲ ਮਗਰੋ ਜਦੋ ਸਾਰੇ ਸਹਿਜ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਤਾ ਪਿੰ੍ਰਸੀਪਲ ਨੇ ਫੇਰ ਸੰਬੌਧਨ ਕੀੋਤਾ, “ਮੁਨੀਸ਼ ਦਾ ਨਾਂਅ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹੇੈਰਾਨੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ[ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਨਾਮ ਇੱਕ ਟੀਚਰ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਤੇ ਦਿਤਾ ਜਾ ੋਿਰਹਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾ ਕਿ ਮਿਸਟਰ ਸੁਰਿੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ ਖੁਦ ਸਟੇਜ ਤੇ ਆਂ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਕਿ ਇਹ ਇਨਾਮ ਕਿਉ ਦਿਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ[”
ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾ ਸਟੇਜ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਅਧਿਆਂਪਕ ਸੁਰਿੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ ਤੇ ਗੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ[ਪਰ ਉਹ ਥੋੜੀ ਗੰਭੀਰ ਮੁਦਰਾ ਵਿਚ ਸਟੇਜ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲਗੇ[ਜਦੋ ਉਹ ਸਟੇਜ ਤੇ ਆਂਏ ਤਾ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆ ਨੇ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰਨੀਆਂ ਸ਼ੂਰੁ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ [
“ਬਹੁਤ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਕਰੀਆਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਂਰੇ ਬੱਚਿਓ[”
ਇੰਨਾ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰਨੀਆਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ[
“ਮੈ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾ ਪਿੰਸੀਪਲ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਜਿੰਨਾ ਨੇ ਮੈਂਨੂੰ ਸਟੇਜ ਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ||ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਂਪਕ ਸਾਥੀਓ ਤੇ ਪਿਆਂਰੇ ਵਿਦਿਆਂਰਥੀਓ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਨਾਮ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ ਮੈ ਹੀ ਪਿੰ੍ਰਸੀਪਲ ਸਾਹਿਬ ਨੁੰ ਕੀਤੀ ਸੀ[ਤੇ ਹੁਣ ਮੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾ ਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ ਇਨਾਮ ਮੁਨੀਸ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿਉ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੁਸੀ ਸੁਣੋਗੇ ਨਾ?”
ਹਾ….. ਜੀ…. ਸ਼ਾਰੇ ਬੱਚੇ ਇਕੋ ਸੁਰ ‘ਚ ਬੋਲੇ
“ਮੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾ ਕਿ ਮੁਨੀਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੀ ਕਲਾਸ ਵਿਚੌ ਵੱਧ ਨੰਬਰ ਨਹੀ ਹਨ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ[“ਉਹ ਨੀਵੀ ਪਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ||
ਇਹ ਪੰਜਵੀ ਤੇ ਛੇਵੀ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਪਾਸ ਹੋਇਆਂ ਸੀ[ਇਸ ਸਾਲ ਜਦੋ ਮੈ ਇਸ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਆਂਇਆਂ ਤਾ ਮੈਂਨੂੰ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲੋ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਲੱਗਿਆਂ[ਫੇਰ ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ ਕੇ ਬੋੋਲੇ[ਇਹ ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਇੱਕਲਾ ਚੱੁਪ-ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ[ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਕਰਦਾ[ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਪਕਾ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਮੰਨਦਾ ਸੀ[ਘਰੋ ਦੱਸਿਆਂ ਕੰਮ ਵੀ ਇਹ ਕਰਦਾ ਪਰ ਟੈਸਟਾ ਚੋ ਕਦੇ ਪਾਸ ਨਾ ਹੁੰਦਾ[ਬਾਕੀ ਬੱਚੇ ਟੇੈਸਟ ਵਿਚ ਨਕਲ ਮਾਰਦੇ ਮੈ ਦੇਖੇ ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨਕਲ ਵੀ ਨਾ ਕਰਵਾਉਦਾ [ਕਰਵਾਉਦਾ ਸੀ ਕੋਈ ਨਕਲ?”
ਫੇਰ ਉਹ ਇਕਦਮ ਚੱੁਪ ਕਰ ਗਏ[ਬਚੇ ਤੇ ਟੀਚਰ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾ ਦ ੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ[ਉਹ ਭਾਸ਼ਣ ਸਟੈਡ ਤੇ ਕੂਹਣੀ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ[ਮੈ ਇਸ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਵਿਸ਼ੇਸ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਸੁਰੂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਖਰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਅਜੀਬ ਕਿਉ ਹੈ?ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਆਇਆ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਇਸਦੀ ਗੌਰ ਨਹੀ ਕਰਦਾ ਸੀ[ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸਨੂੰ ਨਲਾਇਕ ਕਹਿੰਦੇ[ਤੇ ਕਦੇ ਇਹ ਨਹੀ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਾਨੂੰ ਨਲਾਇਕ ਕਿਸਨੇ ਬਣਾਇਆਂ[ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸਦੇ ਬਾਕੀ ਗੁਣਾ ਜਿਵੇ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱੁਪ ਕਰਕੇ ਬੈਠਦਾ ,ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾ ਕਰਨਾ ,ਨਕਲ ਨਾ ਕਰਨਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਕਦੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਹੀ ਕਰਦੇ ਸਨ[”
ਜਦੋ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਇਹ ਵਾਕ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਤਾ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੀਵੀ ਪਾਈ ਬੈਠੇ ਸਨ[ਜਿਵੇ ਉਹਨਾ ਨੇ ਸਹਿਮਤੀ ਵਿਚ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆਂ ਹੋਵੇ[
“ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਮੈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਲੀਗ ਦੀ ਇਨਸਲਟ ਨਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਮੈ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਤਜਰਬਾ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾ[ਮੈ ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਟੈੇਸਟ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆਂ ਅੰਕ ਲੈਣ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਰਸੀ ਕੋਲ ਬੁਲਾ ਕੇ ਸ਼ਾਂਬਾਸ ਦਿੰਦਾ [ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਚੱੁਪ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਮੈ ਇਸਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਦਾ[ਫਰੇ ਜਦੋ ਪਹਿਲੀ ਟਰਮ ਦੇ ਪੇਪਰ ਹੋਏ ਤਾ ਇਹ ਪਾਸ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆਂ[ਮੈਨੂੰ ਥੋੜਾਂ ਦੱੁਖ ਹੋਇਆਂ[ਮੈ ਇਸਦਾ ਰਿਜ਼ਲਟ ਸੁਧਾਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ[ਫੇਰ ਦੂਜੀ ਟਰਮ ਦੇ ਪੇਪਰਾ ਵਿਚੋ ਇਹ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਪਾਸ ਹੋ ਗਿਆਂ[ਪਰ ਦੁਜੇ ਪੇਪਰਾ ਵਿਚ ਮੈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਨੋਟ ਕੀਤੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਥੋੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ” ਹੁਣ ਉਹ ਥੋੜੇ ਜੋਸ ਵਿਚ ਆਂ ਕੇ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ[“ਮੈ ਦੇਖਿਆਂ ਕਿ ਪੇਪਰ ਕਰਦੇ ਸਮੇ ਦੂਸਰੇ ਬੱਚੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਪੁੱਛ ਜਾ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ ਪਰ ਇਹ ਇੱਕਲਾ ਆਪਣਾ ਪੇਪਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ[ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਬੜਾ ਹੈਰਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ੋਿੲਹ ਹੁਣ ਵੀ ਨਕਲ ਨਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਬਾਕੀ ਬੋਿਚਆ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾ ਨਾਲੋ ਖੁੱਲ ਗਿਆਂ ਸੀ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਡੈਸਕ ਦੀ ਜਗਾ ਹੁਣ ਇਹ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਡੈਸਕ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲੱਗਾ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਨਕਲ ਨਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ[ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਂਦ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਫਾਈਨਲ ਪੇਪਰਾ ਸਮੇ ਮੈ ਇਸਨੂੰ ਦੂਸਰਿਆਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲੌ ਉਠਾਂ ਕੇ ਵੱਖਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਬਿਠਾਂ ਦਿਤਾ ਸੀ[ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕਾਪੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾ ਵੀ ਪਈਆ ਸਨ ਜੋ ਤੁਸੀ ਸਵੇਰੇ ਯਾਂਦ ਕਰਨ ਲਈ ਲ਼ੈ ਕੇ ਆਂਏ ਸੀ[ਫੇਰ ਉਹ ਇਕ ਦਮ ਚੁਪ ਕਰ ਗਏ ਜਿਵੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਬਚਿਆਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਚਾਹੂੰਦੇ; ਹੋਣ[ਦੇਖੋ ਡਰ ਦਾ ਕੋਈ ਮਸਲਾ ਨਹੀ ਸੀ ਕਿਉਕਿ ਮੈ ਸਕੂਲ਼ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਚੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਥੱਪੜ ਤੱਕ ਨਹੀ ਮਾਰਿਆਂ ਸੀ[ਪਰ ਇਸਨੇ ਇਕ ਵੀ ਅੱਖਰ ਦੀ ਨਕਲ ਨਾ ਕੀਤੀ[ਸੋ ਮੈ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਘੱਟ ਨੰਬਰ ਲੈਣ ਕਰਕੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਜਾਣ ਤੋ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਜਾ ੋਿਰਹਾ ਹਾ[ਹੁਣ ਸਮੇ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿਚ ਆਤਮ ਵਿਸਵਾਸ ਵੀ ਵਧੇਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਪੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਰੱਕੀ ਕਰ ਸਕੇਗਾ[ਇਸ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਵਿਚੋ ਜਦੋ ਤੱਕ ਪੜੇਗਾ ਸਾਰਾ ਖਰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ||ਮੈ ਆਪਣੇ ਵਲੋ ਇਸਨੂੰ ਇਕ ਘੜੀ ਇਨਾਮ ਦੇਵਾਗਾ[ਸਕੂਲ਼ ਫੰਡ ਵਿਚੋ ਇਸਨੂੰ ਇਕ ਸਾਈਕਲ ਵੀ ਇਨਾਮ ਵਜੋ ਦਿਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ[ਮੈ ਚਾਹੂੰਦਾ ਹਾ ਕਿ ਮੁਨੀਸ ਆਪਣਾ ਇਨਾਮ ਲੈਣ ਲਈ ਸਟੇਜ ਤੇ ਆਂਵੇ[
ਸਾਰਾ ਗਰਾਊਡ ਤਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ[ਬੱਚੇ ਪਹਿਲਾ ਨਾਲੌ ਵੀ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਤਾੜੀਆਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ[;ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੱੁਪ ਚਾਪ ਨੀਵੀ ਪਾਈ ਸਟੇਜ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ‘ਕਾਨਗਰਾਚੂਲੇਸ਼ਨਜ਼’ ਆਂਖ ਰਹੇ ਸਨ[ਸਟੇਜ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਸੁਰਿੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਂਪਣੀੌ ਗਲਵੱਕੜੀ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆਂ ਉਹਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾ ‘ਚੋ ਦੋ ਸੁੱਚੇ ਮੋਤੀ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਵਾਲਾ ਵਿਚ ਗੁਆਂਚ ਗਏ[ਬਾਕੀ ਸਕੂਲ ਦੇ ਟੀਚਰ ਵੀ ਭਾਵੁਕਤਾ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਪਿਆਂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ [
“ਦੇਖੋ!ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾ ਸਕੂਲ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਨਲਾਇਕ ਬੱਚਾ ਸਭ ਦਾ ਚਹੇਤਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ[“
ਧੰਨਵਾਦ[

ਵਿਅੰਗ -- ਸਾਡਾ ਨੰਬਰ-ਵਨ ਪੰਜਾਬ

ਅੱਜ ਐਤਵਾਰ ਸੁ। ਠੰਢ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੁਝ ਬਜੁਰਗ ਗਲੀ ਦੇ ਮੋੜ ਤੇ ਮਠੀ ਜਿਹੀ ਧੂਣੀ ਬਾਲੀ ਬੈਠੇ ਸਨ।ਪਿੰਡ ਦੇ ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਵੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅਖਬਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਕੇ ਬਜੁਰਗਾ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਏ।ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੁੱਖ-ਸਾਂਦ ਪੱਛਣ ਤੋ ਬਾਦ ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਅਖਬਾਰ ਖੋਲ ਕੇ ਪੜਨ ਲੱਗੇ।ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਨੇ ਅਖਬਾਰ ਵਿਚੋ ਪੜ ਕੇ ਸੁਣਾਇਆ ਕਿ ਆਪਣਾ ਸੂਬਾ ਪੰਜਾਬ ਫਿਰ ਪਹਿਲੇ ਨੰਬਰ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ।ਉਹਨਾ ਨੇ ਉਹ ਫੋਟੋ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਮੁੱਖ- ਮੰਤਰੀ ਜੀ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿੱਤ ਮੰਤਰੀ ਤੋ ਪੁਰਸਕਾਰ ਵੀ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ।ਸਾਰੇ ਬਜੁਰਗ ਬੜੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ।ਤੇ ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।ਚਾਚਾ ਬਚਨ ਸਿਹੁੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਭਤੀਜ ,ਕਾਹਦੇ ਵਿਚ ਆਇਐ ਪਹਿਲੇ ਨੰਬਰ ਆਪਣਾ ਪੰਜਾਬ?ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪੰਜਾਬ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋ ਵੱਧ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।ਤਾ ਉਹਨਾ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਇਕ ਅਮਲੀ ਵੀ ਬੋਲ ਪਿਆ, "ਕੀ ਸੁਆਹ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ ਐ ਸਾਰਾ ਮੁਲਖ ਤਾ ਭੁੱਖਾ ਮਰਨ ਡਿਐ!"
ਜਦੋ ਆਮ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾ ਬਣੀ ਤਾ ਇੱਕ ਪੜੇ-ਲਿਖੇ ਸਿਆਣੇ ਬਜੁਰਗ ਨੇ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।"ਦਖੋ ਭਰਾਵੋ ,ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈ ਸਮਝਾਉਨਾ ਕਿਵੇ ਕੀਤੀ ਏ ਤਰੱਕੀ ਪੰਜਾਬ ਨੇ।ਕਿਵੇ ਬਣਿਐੂ ਇਹ ਨੰਬਰ ਇੱਕ ਸੂਬਾ।ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਸਾਰਿਆ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਲ ਦੇਖਣ ਤੋ ਬਾਦ ਫੇਰ ਬੋਲਣ ਲੱਗਿਆ ।"ਆਪਣਾ ਪੰਜਾਬ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕੁੜੀਆ ਮਾਰਨ ਵਿਚ ਪਹਿਲੇ ਨੰਬਰ ਤੇ ਆਇਐ।ਪਹਿਲਾ ਤਾ ਜੰਮਣ ਤੋ ਬਾਦ ਮਾਰਦੇ ਸੀ ਹੁਣ ਤਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆਂ ,ਘੋਰ ਕਲਯੁਗ। ਹੁਣ ਤਾ ਜਿਉਦੀਆ ਕੁੜੀਆ ਕੁੱਤਿਆ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਕੱਢਣੀਆ ਪੈਦੀਆ ਨੇ।ਥਾਂ ਥਾਂ ਖੁੱਲੀਆ ਡਾਕਟਰਾ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾ ਨੇ ਹੁਣ ਤਾ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਉਡੀਕਣ ਦਾ ਜੱਭ ਹੀ ਮੁਕਾ ਤਾ।ਕੁੜੀਆ ਨੂੰ ਤਾ ਸਾਡੇ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀ ਸਮਝਦੇ ਸੀ ਰਹਿੰਂਦੀ ਕਸਰ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਣੇ ਕੱਢੀ ਜਾਦੇ ਨੇ।ਧੀ-ਭੈਣ ਦੀ ਸ਼ਰਮ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰਤੀ।ਨਾਲੇ ਦਾਰੂ ਨਾਲੇ ਤੀਵੀ ……ਕਹਿ ਕੇ ਨੱਚੀ ਜਾਦੇ ਨੇ।ਦੇਖੋ ਲੋਕੋ, ਨ੍ਹੇਰ ਸਾਈ ਦਾ।
ਆਪਣਾ ਪੰਜਾਬ ਪਹਿਲੇ ਨੰਬਰ ਤੇ ਆਇਐ ਨਸ਼ੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ।ਦਸ-ਦਸ ਸਾਲ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨਸ਼ੇ ਕਰਨ ਲਾਗੇ।ਜਿਹੜੇ ਕਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਨੀ ਸੋਚੇ ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਆ ਗੇ।ਸਹਿਰਾ ਚ ਤਾ ਪੜਦੀਆ ਕੁੜੀਆ ਵੀ ਨਸ਼ੇ ਕਰਨ ਲਾਗੀਆਂ।ਮੁੰਡਿਆ ਦੀ ਤਾ ਪੁਛੋ ਹੀ ਨਾ ਰਹੇ ਰੱਬ ਦਾ ਨਾਂ।ਹੱਡਾ ਜੋੜਾਂ ਤੇ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆ ਮਲ੍ਹਮਾ ਵੀ ਨੀ ਛੱਡੀਆਂ।ਖੰਘ ਦੀਆਂ ਸੀਸੀਆਂ ਮਹਿੰਗੀਆ ਕਰਵਾਤੀਆਂ।ਇਹਨਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁਲਸ ਵਾਲਾ ਨੀ ਪੁੱਛਦਾ ।ਮਾ-ਬਾਪ ਕਰਮਾ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਨੇ।ਇਸ ਸਮੇ ਉਸ ਬਜੁਰਗ ਦੀਆ ਗਿਲੀਆ ਹੋ ਗਈਆ ਸਨ।ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆ ਗਲਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹੋਣ ਜਿਵੇ ਕਿਤੇ ਸਤਿਸੰਗ ਹੰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਆਪਣਾ ਪੰਜਾਬ ਪਹਿਲੇ ਨੰਬਰ ਤੇ ਆਇਐ ਧਰਨੇ-ਰੈਲੀਆ ਕਰਨ ਚ।ਉਹ ਕਿਹੜਾਂ ਦਿਨ ਐ ਜਿਸ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ ਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਧਰਨੇ ਰੈਲੀਆਂ ਦਾ ਪਿੱਟ ਸਿਆਪਾ ਨਹੀ ਹੁੰਦਾ।ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਰੈਲੀ।ਕਦੇ ਮਾਸਟਰਾ ਤੇ ਕਿਸਾਨਾ ਦੇ ਧਰਨੇ।ਗੁੱਸਾ ਸਰਕਾਰ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਜੱਭ ਲੋਕਾ ਨੁੰ ਪੈ ਜਾਦਾ ਅੇ।ਬਿਜਲੀ ਖੇਤਾ ਵਿਚ ਨੀ ਆਉਦੀ।ਤਨਖਾਹ ਮਾਸਟਰਾ ਨੂੰ ਨੀ ਮਿਲਦੀ।ਰੋਕ ਕੇ ਪਤੰਦਰ ਬੱਸਾ-ਗੱਡੀਆਂ ਖੜਦੇ ਨੇ।ਕੀ ਪਤਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ।ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਜੰਮਦੈ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਮਰਦੈ।ਪਿੱਛੇ ਜਿਹੇ ਕਿਸਾਨ ਧਰਨਾ ਦੇਣ ਗਏ ਤੀ ਚੰਡੀਗੜ ਬਿਜਲੀ ਬੋਰਡ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ।ਉਥੇ ਦਾਰੂ ਸਸਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਆਥਣ ਨੂੰਂ ਲੋਟ ਪੋਟ ਹੋ ਗਏ।ਨਾਲੇ ਬੱਸਾ-ਗੱਡੀਆਂ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਕੀ ਫਰਕ ਪੈਦੇ।ਉਹ ਤਾ ਹਵਾ ਚ ਉੱਡਦੀ ਐ।ਨਾਲੇ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਕਦ ਲੋਕਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਐ।ਆਮ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਭ ਥਾ ਮੁਸ਼ਕਲਾ ਨੇ।ਉਸ ਬਜੁਰਗ ਦੀਆਂ ਗਲਾ ਤੋ ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਸਾਫ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ।ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਤਿਉੜੀਆ ਚੜ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਆਪਣੇ ਪੰਜਾਬ ਚ ਸਭ ਤੋ ਵੱਧ ਕਿਸਾਨ ਜਹਿਰ ਖਾ ਕੇ ਮਰਦੇ ਨੇ।ਕੁਝ ਤਾ ਵਿਚਾਰੇ ਕਰਮਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹੋਣਗੇ ਕਈਆਂ ਦੇ ਸ਼ੌਕ ਅਵਲੇ ਨੇ।ਲਾਲ ਪਰੀ ਤੋ ਬਿਨਾ ਤਾ ਇਹਨਾ ਦੇ ਰੋਟੀ ਨੀ ਲੰਘਦੀ।ਕਾਰਾ ਤੋ ਬਿਨਾ ਖੇਤ ਗੇੜਾ ਨੀ ਵਜਦਾ।ਬਕਰੇ ਬੁਲਾਏ ਬਿਨਾ ਵਿਆਂਹ ਨੀ ਸਜਦੇ।ਅਖੇ ਚਾਰ ਸ਼ੌਕ ਜਟ ਦੇ ਲੰਢੀ ਜੀਪ ,ਬੁਲਟ ,ਫੋਰਡ ਤੇ ਸਫਾਰੀ।ਹੁਣ ਜੇ ਚਾਦਰ ਦੇਖ ਕੇ ਪੈਰ ਨਾ ਪਸਾਰੀਏ ਤਾ ਹਾਲ ਤਾ ਆਪਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਈ ਐ।ਜੇ ਕਰਜ਼ਾ ਲਵਾਗੇ ਫੇਰ ਮੋੜਨਾ ਤਾ ਪਊਗਾ।ਜੇ ਪਹਿਲਾ ਹੀ ਸੰਭਲ ਕੇ ਚਲੀਏ ਕਾਹਨੂੰ ਪੈਣ ਇਹ ਕਾਟੋ ਕਲੇਸ਼॥ਇਹਨਾ ਕਰਕੇ ਵਿਚਾਰੇ ਕਈ ਮਾਤੜ੍ਹ ਭਾਈ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਦੇ ਨੇ।
ਆਪਣਾ ਪੰਜਾਬ ਪਹਿਲੇ ਨੰਬਰ ਤੇ ਆਇਐ ਧਰਮ ਜਾਤ ਦੇ ਨਾ ਤੇ ਹੰਦੀਆ ਲੜਾਈਆ ਚ।ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰਬ ਦੀ ਹਰ ਬੰਦਾ ਵਸੀਅਤ ਚੁਕੀ ਫਿਰਦੈ।ਜਿਵੇ ਰਬ ਨਾ ਹੋਗੀ ਜਾਇਦਾਦ ਹੋਗੀ।ਹੁਣ ਰਬ ਖੁਦ ਧਰਮਾ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।ਕਿਹੜਾ ਦਿਨ ਐ ਜਿਸ ਦਿਨ ਕੋਈ ਧਾਰਮਿਕ ਦੰਗਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।ਸਰਕਾਰਾ ਵੀ ਇਹਨਾ ਲੜਾਈਆਂ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਲੈਦੀਆਂ ਨੇ ।ਮਾਰਿਆਂ ਫੇਰ ਆਮ ਬੰਦਾ ਜਾਦੈ ।ਬਾਬੇ ਵੀ ਆਂਪਣੀਆ ਮੌਜਾ ਲੁੱਟਦੇ ਨੇ।ਬੱਸ ਚੁੱਪ ਈ ਭਲੀ ਐ ਹੁਣ ਤਾ ਅੰਤ ਆਂ ਗਿਆਂ ਹੁਣ ਤਾ ਦੁਨੀਆਂ।ਕਲ ਮੇਰਾ ਪੋਤਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਬਾਪੂ ਕੱਲ ਟੀ. ਵੀ. ਤੇ ਦੱਸਦੇ ਸੀ ਕਿ ਦੋ ਜ਼੍ਹਾਰ ਬਾਰਾ ਚ ਦੁਨੀਆ ਖਤਮ ਹੋਊ।ਜੇ ਹੋਈ ਤਾ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜ੍ਹ-ਲੜ ਕੇ ਖਤਮ ਹੋਣਗੇ॥
ਐਂਨੇ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਪੋਤਾ ਬਲਾਉਣ ਆ ਗਿਆ।ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਹੈਰਾਨ ਸਨ ਕਿ ਇਹਨਾ ਗੱਲਾ ਵਿਚ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਐ।ਇਹਨਾ ਗੱਲਾ ਤੇ ਤਾ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਐ।ਪਰ ਮੁੱਖ-ਮੰਤਰੀ ਜੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹਨ।
Visit this please

Ever Best Authors